Piştgirî ji bo hemû hêzên demokratîk ên Sûriyeyê - Bimre Erdogan û al-Scharaa
Daxuyaniyeke Komîteya Navneteweyî ya FAU
Ji dema ketina Bashar al-Assad û vir ve Sûriye aram nebûye. Piştî hêviyên mezin ên ji bo destpêkek demokratîk li Sûriyeyê, welat di roj û hefteyên dawî de dîsa di nav şîdet û zordariyê de noq dibe – vê carê bi destê şervanê berê yê al-Qaeda Ahmed al-Scharaa, yê ku li Almanyayê jî tê qebûlkirin û fînansekirin. Em bang li hemû karkerên xwedî wijdan ên Almanyayê dikin ku ji bo parastina Rêveberiya Xweser a Bakur û Rojhilatê Sûriyeyê û hemû hêzên din ên demokratîk-muxalif ên Sûriyeyê û li dijî siyaseta derve ya êrîşkar a dewletên NATO’yê derkevin qadan.
Bajarê navdar Kobanê îro dîsa dibîne ku ji aliyê şervanên îslamîst ve hatî dorpêçkirin, elektrîk û ava vexwarinê lê hatine birîn. Di sala 2014’an de li vir şervanên Rêveberiya Xweser a Bakur û Rojhilatê Sûriyeyê li ber xwe dan û dawiya bi navê Dewleta Îslamî (DAÎŞ) anîn. Wê demê ji aliyê cîhanê ve dihatin pîrozkirin, lê îro şêniyên Kobanê tenê hatine hiştin, cîhan çavên xwe digire. Rewşa xiristiyan, drûz, elewî û bi taybetî muxalefeta femînîst û demokratîk a welat jî wekî hev e. Rejîma nû ya îslamîst xwe bi hêz dike û hêviya girêdana bi serhildanên demokratîk ên Sûriyeyê yên sala 2011’an ve dispêre axê.
Cîhana rojavayî li hember vê bêdeng e. Mîlîsên îslamîst ên hikûmeta nû, yên ku dîsa bi tecawiz û serjêkirinê dilerizin ser herêmên kurdan, di gelek rewşan de ji aliyê dewleta NATO’yê Tirkiyeyê ve hatine perwerdekirin, çekdarkirin û fînansekirin. Tirkiyeyê bixwe jî gelek caran êrîşî Rêveberiya Xweser kir, pir caran bi alîkariya çekên almanî mîna tankên Leopard II, û bi hezaran mirov qetil kirin.
Fikrên me, hêsirên me û hêrsa me bi wan gelek mirovên re ne ku niha li Sûriyeyê ji bo mafên jinan, ji bo asteke herî kêm a demokrasiyê, ji bo mafên mirovan û ji bo jiyana xwe têdikoşin. Gelek endamên sendîkaya me ya navneteweyî di salên borî de wek bijîşk û alîkar li wir bûn. Hinek li wir man, bi guleyên bi navê Dewleta Îslamî an bi bombeyên dewleta NATO’yê Tirkiyeyê hatin kuştin.
Di 5’ê Rêbendanê de li Parîsê hevdîtinek di navbera nûnerên bi navê hikûmeta demkî, Tirkiye, Îsraîl û dewletên rojavayî de pêk hat. Armanc: Lihevkirina li ser parvekirina Sûriyeyê. Divê Îsraîl destûrê bigire ku beşên başûr dagirkirî bihêle û Tirkiye jî li herêmên bakur xwedî bandor be. Piştî ku koalîsyona bin serokatiya DYAyê ji sala 2014’an û vir ve piştgiriya kurdan kir ji bo şerê li dijî IS (DAÎŞ), niha hemû hevkariyê dihêle û herêmên xweser bi tenê dihêle – herêmên ku ne tenê bi berdêlên giran ISIS paşve xistin, lê ji wê demê ve metirsiya vejîna wê jî di bin kontrolê de digirin.
Sûriye mînakek ji gelek mînakan e ku „nirxên rojava“ ne tiştekî din in ji bilî derew û propagandaya şer. Parastina demokrasiyê herî dereng li ber sînorên derve û hemwelatiyê bi dawî dibe. An jî wekî ku Friedrich Merz herî dawî li Davosê ji serokê kanadayî Mark Carney veguhast: „wir dürfen uns nicht auf die Macht unserer Werte verlassen, wir müssen den Wert unserer Macht erkennen“ (divê em xwe nespêrin hêza nirxên xwe, divê em nirxa hêza xwe fêm bikin). Li DYAyê, otokrat Trump niha li hundur jî amûrên dagirkeriya leşkerî, kuştinên hedefgirtî û deportasyonên girseyî bi kar tîne. Di dewleta NATO’yê Tirkiyeyê de ev zêdetirî 20 salan e normalîte ye. Piştî ku „rojava“ di dema Şerê Sar de mîlîsên îslamîst çekdar kirin da ku Yekîtiya Sovyetê li Afganistanê bîne ser çokan, paşê hemû herêm di şerê li dijî îslamîzmê de di nav xwînê de xeniqand, da ku îro dîsa îslamîstan bîne ser desthilatdariyê.
Ji bo dewletên rojavayî tu carî mesele ne demokrasî, ne mafên jinan û ne jî yê kêmneteweyan bû. Nirxên rojava nîn in, ji bilî yekê: Ji bo sermayeyê (kapital) rê bi bombeyan vekirin. Li ku derê piştgiriya demokrasiyan bike, ew bi tesadufî çêdibe. Tevî ku serokên dewletan di berhevdana pergalê de bi Çînê re, piştî karesatên 7’ê Cotmeha 2023’an an jî dagirkeriya dîktatorê rûs li Ukraynayê xwe mezin nîşan bidin jî: Morala wan û baweriyên wan nîn in, tenê hesabên polîtîkaya hêzê hene. Gava dijminên NATO’yê dikevin welatekî, ew şerekî dagirkeriyê yê li dijî hiqûqa navneteweyî ye; gava NATO dikeve hundur, ew berjewendiyên ewlehiyê yên rewa ne. Gava dijminên Îsraîlê dikujin û tecawiz dikin, ev yek komkujiyeke herî mezin a sedsala 21’an rewa dike; gava dostên Tirkiyeyê tecawiz dikin û dikujin, em bi mîlyonan euro, tank û cebilxane dişînin.
Mesele ne ew e ku Rêveberiya Xweser demokrasiyek bêkêmasî ye yan نا. Bes e ku li wir mirov ji bo demokrasî, mafên jinan û ekolojiyê têdikoşin – û ji bo vê yekê 15 sal in her roj jiyana xwe dixin metirsiyê. Û gava em bang li we dikin ku hûn protesto bikin, em dizanin ku protesto bi tenê tiştekî naguherîne. Divê em xwe birêxistin bikin, divê em karibin makîneya şer bidin rawestandin û sabote bikin. Divê em karibin pêşî li qezenckirina ji ser cesedên heval û hogirên me bigirin. Lê heke em êdî hêrs nebin, heke em êdî protesto nekin, heke em êdî li kolanan „Na!“-ya xwe li hember bêdengiya medyayê û derewên siyasetê neqêrin – hingê me winda kiriye. Em hemûyan.
Bimre hemû tîran, Jin, Jiyan, Azadî!
